Night of Dune

CHAPTER: 1

ไปซะ! พาลูกหนีไป!

เสียงที่คุ้นเคยของพ่อตะโกนมาทำให้เด็กน้อยตื่นขึ้น แต่เมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่พบพ่อของตนแล้ว มีเพียงแม่ที่กำลังอุ้มเขาวิ่งเข้าสู่โอเอซิสใหญ่กลางทะเลทรายอัสการ์

แม่ พ่อล่ะฮะ เสียงเด็กน้อยถามมาจากอ้อมอกของตนทำให้หญิงสาวที่กำลังมุ่งหน้าวิ่งเข้าสู่ป่าลึกในโอเอซิสสะดุ้งเล็กน้อย

เดี๋ยวพ่อก็ตามมาลูก นางจำต้องโกหกลูกน้อยรวมทั้งโกหกใจของนางเองด้วย แต่แม้กระนั้นก็ยังไม่สามารถห้ามน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อล้นออกมาได้ ในใจทั้งพะวงถึงสามีและชีวิตของลูก เท้าของนางวิ่งไปเรื่อยๆพลางคอยระแวดระวังผู้ตามล่าที่กำลังใกล้เข้ามา

คนของกาหลิบ เป็นคำที่คนเหล่านั้นอ้าง บอกว่าต้องการทรัพย์สมบัติของสามีที่เป็นพ่อค้าร่ำรวย และนี่คือโทษที่นางกับสามีขัดขืนคนกลุ่มนั้น คำว่ากาหลิบช่างมีอำนาจเหลือเกิน ทั้งๆที่หลังจากที่กาหลิบคนก่อนเสียไป ชาวเมืองอัสการ์ไม่เคยได้เห็นกาหลิบคนปัจจุบันเลยแม้ซักครั้ง มีเพียงคำสั่งต่างๆในนามของกาหลิบออกมา ซึ่งคำสั่งเหล่านั้นมีแต่จะเอาเปรียบชาวเมือง และหากใครขัดขืนเป็นต้องพบกับความสูญเสียทุกคนไป

ในที่สุดนางก็วิ่งมาจนถึงทะเลสาบกลางป่านั้น ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้นางต้องหยุดพัก หญิงสาวก้มลงที่ข้างทะเลสาบ วักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตาตนและลูก น้ำเย็นทำให้นางได้คิดว่ารอบโอเอซิสนี้คงถูกล้อมไว้แล้ว นางหันมามองเด็กน้อยที่กำลังมองตอบนางด้วยแววตาเดียงสา

แม่ดื่มน้ำด้วยสิ อุ้มข้าวิ่งมาเหนื่อยใช่ม้า เด็กน้อยว่าพลางใช้สองมือตักน้ำให้แม่ เดี๋ยวพ่อก็ตามมาฮะ แม่พักเหนื่อยก่อนเถอะ รอยยิ้มไร้เดียงสาอย่างไม่รู้สถานการณ์ทำให้นางไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ นางคว้าลูกน้อยของตนมากอดไว้แน่น น้ำตาไหลเป็นสายลงมาอาบแก้มทั้งสอง

แม่ฮะ แม่เป็นอะไรไป เด็กน้อยได้แต่ถามอย่างไม่เข้าใจ

แต่สถานการณ์ที่กำลังแย่ทำให้นางจำต้องกลั้นน้ำตาและผละจากลูกรัก นางมองไปรอบๆกายและตัดสินใจได้ หญิงสาวลุกขึ้นพาลูกน้อยไปยังต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาหนามปกครึ้ม ใช้สองมือบางที่ไม่เคยทำงานแหวกเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามนั้นเป็นโพรงและผลักลูกน้อยเข้าไป

แม่ทำอะไรเหรอฮะ เด็กน้อยเอ่ยถามขณะที่หญิงสาวหันไปปลดเอาดาบแบบอาหรับออกจากเอวของตนและส่งให้ลูกน้อย จากนั้นก็ใช้มือที่เต็มไปด้วยแผลและเลือดนั้นดึงเอาเถาวัลย์หนามกับเศษใบไม้มาปิดโพรง

เมื่อจัดการซ่อนลูกน้อยอย่างมิดชิดดีแล้วนางจึงเอ่ยขึ้น ฟังแม่นะไนท์ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ห้ามออกมาเด็ดขาด ถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วพ่อกับแม่ยังไม่มารับ จงเอาดาบนั้นมุ่งหน้าออกจากโอเอซิสนี้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เจ้าจะพบโอเอซิสอีกแห่งหนึ่ง ใช้ดาบนี้และวิชาที่พ่อของเจ้าสอนไว้ผ่านฝูงสัตว์ร้ายสู่ใจกลางโอเอซิสนั้นให้ได้ เพื่อนของพ่อกับแม่อยู่ที่นั่น พวกเขาจะช่วยเหลือเจ้า

แล้วแม่ล่ะฮะ แม่ไม่ไปกับข้าเหรอ แล้วพ่อจะไปที่นั่นเหมือนกันใช่มั้ยฮะ เด็กน้อยถามกลับมาราวกับมีดที่เสียดแทงเข้าไปในอกของนาง

แล้วแม่กับพ่อจะตามไปลูก ลูกก็อย่าทำให้แม่ผิดหวังนะ เสียงนางสั่นด้วยว่าต้องกลั้นใจพูด ...คำโกหกครั้งสุดท้ายกับลูกรัก

ไม่ต้องห่วงฮะ แม่ไว้ใจผมได้ เด็กน้อยตอบกลับมา

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะที่นางต้องใช้เวลาจำใจพรากจากลูกรัก

แม่ฮะ.?

..แม่รักลูกนะ.

ข้าก็รักแม่ฮะ รักพ่อด้วย

นางยิ้มทั้งน้ำตาอีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งจากไป

เด็กน้อยนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ด้านหลังซึ่งเป็นเพียงด้านเดียวที่ไม่ใช่หนามจนผลอยหลับไป เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเช้ามืดเมื่อได้ยินเสียงกลุ่มคนกำลังผ่านที่ซ่อนของเขา

แย่ชะมัด ในที่สุดก็ไม่ได้อะไรมา กลับไปโดนแน่เลยว่ะ

นั่นดิ ไม่รู้เอาไปซ่อนไว้ที่ไหน

ใจเด็ดจริงๆ ทั้งผัวทั้งเมียกล้าขัดคำสั่งคนของกาหลิบเชียวนะเว้ย

เฮ้ย อย่าพูดมากน่า มาช่วยกันโยนศพลงไปในน้ำเร็ว ไอ้หินนี่ก็หนักชิบหายเลยว่ะ

.ตูม!!!..ตูม!!!!

เฮ้อ ไปเหอะ จะเช้าแล้ว

แล้วตัวลูกล่ะ ไม่ต้องหาเรอะ

คงโดนแม่ทิ้งให้สัตว์ป่ากินไปแล้วล่ะ เด็กอย่างนั้นอยู่ในป่านี้ได้ไม่ถึงวันก็ตายแน่ ไม่ต้องล่าหรอก เสียเวลา

ไปเหอะ เดี๋ยวไปช้าข้าจะพลอยโดนว่าไปด้วย

เด็กน้อยได้แต่เงียบ ไม่รู้ว่าเรื่องที่คนเหล่านั้นพูดเป็นเรื่องของตน คิดเพียงแค่ว่าคนเหล่านั้นช่างโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก จนเมื่อแสงอาทิตย์ส่องลอดช่องระหว่างเถาวัลย์และใบไม้ลงมาเขาจึงใช้ด้ามดาบที่แม่ให้มานั้นกระทุ้งเถาหนามออกจากโพรง เมื่อมองไปรอบๆตัวไม่พบใครจึงค่อยๆเดินไปที่ทะเลสาบพลางนึกถึงคำพูดที่ได้ยิน

.โยนศพลงในน้ำ.

เด็กน้อยรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ร่างเล็กกอดดาบของแม่เอาไว้แน่น แข้งขาสั่นโดยไม่รู้ตัว

น้ำในทะเลสาบนิ่งและใสจนมองเห็นพื้นล่าง เขาไล่สายตาจากริมสระไปเรื่อยๆจนถึงกลางสระ ภาพที่ได้เห็นทำให้เด็กน้อยนิ่งอึ้งไปราวกับวิญญาณถูกดึงออกจากร่าง

ร่างที่คุ้นตาสองร่างนอนนิ่งอยู่ที่ก้นสระ ทั้งสองร่างถูกมัดมือและเท้าถ่วงไว้ด้วยหินก้อนใหญ่ ผมสลวยสีน้ำตาลแบบเดียวกับเขาพลิ้วไปตามคลื่นน้ำเบาๆใต้สระ

พ่อกับแม่ของเขา.

เด็กน้อยนั่งนิ่งราวกับรูปสลักอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาทั้งสองยังคงมองไปยังจุดๆเดิม ไม่มีน้ำตาหยาดหยดออกมาแม้แต่น้อย

จนในที่สุดยามเย็นก็มาถึง เสียงนกกาและแร้งทะเลทรายร้องราวกับเสียงกรีดร้องของคนที่ถูกฆ่าอย่างทรมานดึงสติของเด็กน้อยกลับคืนมา เขาลุกขึ้นในที่สุด

ข้ารักพ่อกับแม่ฮะ เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเศร้าๆ-รอยยิ้มที่ไม่เหลือความไร้เดียงสาอีกแล้ว ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของโอเอซิส

ปล่อยข้า!! พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร! ข้าเป็นคนของกาหลิบนะ! อยากตายรึไงถึงบังอาจจับข้ามาอย่างนี้น่ะ!!

เสียงดังจากห้องด้านข้างทำให้ร่างบางตื่นจากภวังค์ เขาลุกขึ้นพร้อมกับดึงชายผ้าโพกหัวมาปิดใบหน้าหวานที่ถอดแบบมาจากแม่ พลางหยิบดาบคู่กายเดินเข้าสู่ห้องนั้น

ชายที่กำลังโวยวายถูกปิดตาและมัดมือไพล่หลัง ร่างใหญ่ถูกจับให้คุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะที่ตั้งอยู่เพียงตัวเดียวในห้อง ด้านหลังโต๊ะนั้นชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ปิดหน้าเช่นเดียวกับคนอื่นๆนั่งกำลังเอาขาขึ้นพาดโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ อีกฝั่งหนึ่งของห้องล้อมรอบด้วยกลุ่มคนที่กำลังเฝ้ามองด้วยแววตาสมเพช แต่เมื่อทุกคนเห็นผู้ที่เดินเข้าห้องมาก็เปิดทางให้อย่างนอบน้อม

เขาอ้างตัวว่าเป็นคนของกาหลิบเที่ยวอาละวาดกดขี่ข่มเหงคนในเมืองน่ะไนท์ เสียงของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเอ่ยขึ้น ...เจ้าว่า จัดการยังไงดี

ไนท์ไม่ตอบ เพียงแต่มองไปทางชายที่กำลังคุกเข่าอยู่กลางห้อง

อะไร! พวกเจ้าจะทำอะไรข้า! ข้าเป็นคนของกาหลิบนะ! ชายคนนั้นยังคงโวยวายไม่เลิกขณะที่ไนท์เดินเข้าไปหาเขา

ที่นี่ไม่มีกาหลิบ

เสียงหวานแต่เด็ดขาดทำให้ชายคนนั้นเงียบ

ที่นี่มีแต่พวกข้า องค์กาหลิบหรือนามแห่งพระองค์ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้หรอก และที่สำคัญ พวกข้าเกลียดองค์กาหลิบเสียด้วยสิ

ความเย็นชาที่แฝงในน้ำเสียงทำให้ชายคนนั้นเปลี่ยนน้ำเสียงในทันที ดเดี๋ยว พวกเจ้าต้องการอะไรข้าจะให้ ได้โปรด ว..ไว้ชีวิตข้า เสียงแหบห้าวเอ่ยอย่างละล่ำละลัก บุคคลที่มาใหม่นี้ทำให้เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาหา

ร่างบางมองไปยังชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะนั้นอีกครั้งก่อนจะหันมาพูด ดี ถ้าอย่างนั้นก็พูดง่ายหน่อย พวกข้าต้องการแผนผังพระราชวังของกาหลิบ เจ้าจะทำให้พวกข้าได้มั้ย

แล้วข้าจะรู้ได้ยังไงว่าข้าจะปลอดภ.!! ประโยคที่กำลังเอ่ยต้องหยุดลงด้วยมือที่พุ่งเข้าบีบคอเขาในทันที

....เจ้ามีสิทธิ์เลือกงั้นเหรอ

เสียงเย็นๆทำให้เขารู้สึกยะเยือกไปถึงสันหลังจนไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

นัยน์ตาสีน้ำเงินมองคนตรงหน้าอย่างสมเพช ก่อนที่จะผลักอย่างแรงจนอีกฝ่ายหงายหลังลงไปกระแทกกับพื้น ไนท์หันไปสั่งกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใครก็ได้ไปเอาม้วนกระดาษมา! เปิดตาและแก้มัดมันด้วย

ในที่สุดแผนผังของวังก็เสร็จ ไนท์มองแผนผังในมืออย่างพอใจก่อนที่จะส่งให้กับชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะในห้อง

หมดแล้วใช่มั้ย พวกเจ้าได้รับสิ่งที่ต้องการแล้วนี่ ปล่อยข้าไปได้แล้วใช่มั้ย

เสียงที่พูดทำให้ร่างบางหันมามอง เสียงหวานหัวเราะเบาๆก่อนที่จะเอ่ยออกมา คิดว่าพวกข้าโง่พอที่จะส่งคนที่รู้ว่าพวกข้าต้องการอะไรให้กลับไปหาเหยื่อของพวกข้าเรอะไง

อ..ขข้าสัญญา ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ได้โปรดเถอะ

ร่างบางมองอีกฝ่ายนิ่งก่อนที่จะหัวเราะในลำคออีกครั้ง ไนท์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ค่อยๆปลดผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าหวาน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนลึกล้ำแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ริมฝีปากสีชมพูนั้นก็ดูดึงดูดยิ่งนัก

ชายร่างใหญ่นิ่งตะลึงในความงามราวกับสิ่งประดิษฐ์นั้น แต่ในทางตรงกันข้าม นั่นเป็นสัญญาณที่บอกให้คนอื่นในห้องรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

รอยยิ้มเย็นๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่าย

ข้าจะบอกอะไรให้

พวกข้าไม่เคยปล่อยให้คนนอกที่เห็นใบหน้าของพวกข้าได้มีชีวิตอยู่รอด

หาอึก!.. ร่างของชายคนนั้นกระตุกเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาเปิดกว้าง ร่างบางยืดตัวขึ้นถอยหลังออก มือหนึ่งกระชากดาบออกจากอกของชายตรงหน้าพร้อมๆกับอีกมือที่ผลักร่างที่ยังกระตุกน้อยๆนั้นออก เลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่วพื้นและเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของผู้ที่อยู่ในรัศมี แม้กระนั้นก็ไม่มีใครขยับถอยแม้แต่น้อย

ข้ายังใจดีนะ ที่ไม่ให้เจ้าทรมานก่อนตายน่ะ เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม พลางมองร่างที่ค่อยๆแน่นิ่งไป

ไปเปลี่ยนชุดซะไนท์ เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว เราจะวางแผนการจัดงานฉลองให้องค์กาหลิบกัน ชายที่ยังคงนั่งอย่างสบายอยู่หลังโต๊ะนั้นเอ่ยขึ้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่กลุ่มคนสี่ห้าคนจัดการกับศพนั้น

ครับ ท่านอาฮัดเซน ไนท์โค้งเล็กน้อยเป็นเชิงเคารพก่อนที่จะเดินไปสู่ห้องด้านหลัง

สวัสดีครับ มีใครหลงมามั้ยเนี่ย :D

ฟิคเรื่องนี้ผมแต่งไว้นานแล้วครับ สักสองปีได้กระมังพอดีบอร์ดที่เล่นอยู่มีปัญหาล่มบ่อยครั้ง เลยหาที่อื่นไว้เก็บ(ดอง)ฟิค ซึ่งก็คือที่นี่ เรื่องนี้เป็นฟิคแนว Y เพราะฉะนั้นถ้าใครรับไม่ได้หรือไม่แม้แต่จะรู้จักว่าYคืออะไร กรุณาหยุดอ่านครับ แม้มันจะไม่แรงมากเพราะเน้นเรื่องไปแนวสงครามมากกว่า แต่ผมว่าสำหรับคนที่รับไม่ได้ก็คงจะรับไม่ได้ละนะ * *"

เรื่องนี้แต่งไว้นาน ฝีมือการแต่งก็เปลี่ยนไปแล้ว แต่ยังไม่คิดจะกลับไปแก้เพราะมันไม่แฟร์กับคนที่อ่านแรกๆ *-* เก็บไว้ดูการพัฒนาของตัวเองก็ดีเหมือนกัน

จะมาโพสท์เรื่อยๆครับ เพราะไม่อยากใส่ทีเดียว :D

Karma