..มันคือคำสาป.

.ผมทำผิดอะไร??.

ใครกันนะที่บอกว่าพระเจ้าทรงเปี่ยมไปด้วยเมตตา?

ใครกัน.ที่บอกว่าเหล่าเทวาคือองค์แห่งความดีงาม?

ใครกัน.ที่บอกว่าสวรรค์คือแดนแห่งความสงบสุข?

.โกหกทั้งเพ..

ผู้คนภาวนาถึงแสงสว่าง. เหตุว่าความมืดมักมีอันตรายแฝงอยู่

.เหตุว่าในความมืดคือสัญลักษณ์ของปิศาจ.

.อย่างกับประชด

.ผมไม่ต้องการแสงสว่าง.

.เพราะมันทำให้ผมรู้ตัวว่าตัวตนของผมคือรอยด่าง

ผม.ที่อยู่ในเงา .ถูกกลืนกินอยู่ในความมืด

เช่นนั้นผมก็คือปิศาจ คืออันตรายสินะ

สำหรับผมความมืดช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัย

มันอบอุ่น..ต่างจากแสงจ้าราวกับใบมีดนับพันที่พุ่งตรงมาที่ผม

ความมืดช่วยให้ผมใช้ชีวิตกับคำสาปนี้ได้

.คำสาปของพระเป็นเจ้า

"เป็นยังไงบ้างฮะ จุดเริ่มต้นของมิราจแรกของผม" คารม่าเอ่ยพลางยิ้มให้ ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นเดินไปยังกิ่งไม้กิ่งหนึ่งที่ระย้าลงมาเรี่ยผืนธาร ยอดปลายสีเขียวอ่อน............สัญลักษณ์แห่งความชุ่มชื้นของชีวิตนั้น....กำลังแตกหน่อออกมา

"อาจจะสั้นไปซักนิด แต่ใบไม้ใบที่หนึ่งกำลังจะโตเต็มที่แล้ว ส่วนใบที่สองก็กำลังจะแตกหน่อเช่นกัน ......แล้วผมจะทยอยนำมันออกมาสู่โลกใบนี้นะฮะ"