......กึก....กึก....กึก.....
เสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างสม่ำเสมอบนพื้นพรมสีแดงเลือดดังก้องไปตามทางเดินที่มืดสลัว ทางเดินยาวมีเพียงแสงวูบจากเปลวเทียนที่ถูดจุดไว้กับเชิงโลหะติดผนังทั้งสองด้านซึ่งห่างกันเป็นระยะ เงาวูบไหวที่เกิดขึ้นทาบทับไปยังอีกฝั่งของผนังหินอ่อนสีขาวก่อให้เกิดรูปร่างที่แปลกตา อากาศบริเวณทางเดินนั้นเย็นเยียบแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายลึกลับอย่างประหลาด รูปภาพบุคคลแปลกหน้ามากมายที่ติดอยู่ระหว่างเชิงเทียนโลหะนั้นก็ดูราวกับมีชีวิตและกำลังจ้องมองผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง
เส้นทางยาวจบลงตรงหน้าประตูบานโค้งใหญ่ที่บุไว้ด้วยผ้ากำมะหยี่สีเดียวกับพรม ลวดลายปักด้วยด้ายสีเงินและทองบนผืนกำมะหยี่วาดเส้นสายวิจิตรและระยับสะท้อนแสงของเปลวเทียน.......
หากแต่ยังไม่ทันที่จะชื่นชมความงามของประกายระยับนั้น ปานประตูใหญ่ก็ค่อยๆเปิดออกด้วยมือที่มองไม่เห็น
ทันทีที่บานประตูแง้มเปิด แสงจากอีกฝั่งก็สาดซัดเข้ามาทันที สายลมเย็นพัดมาทำให้รู้สึกผ่อนคลายแตกต่างจากบรรยากาศหนักอึ้งของทางเดินยาวเมื่อครู่ เบื้องหน้าคือแดนสวรรค์สีเขียวชอุ่มของธรรมชาติ พรรณไม้ป่านานาถูกจัดแต่งอย่างลงตัวด้วยหัตถาขององค์พระแม่แห่งผืนดิน ธารน้ำใสเล็กๆไหลระแนวผืนป่า ฝากจุมพิตแห่งความชุ่มชื้นไว้กับผืนดินอย่างแผ่วเบา สุรเสียงของสายน้ำและนกน้อยที่ดังแว่วมานั้นไพเราะจับใจและชวนผ่อนคลายยิ่งนัก.....
..............นี่เอง คือแดนสวรรค์ที่พระเป็นเจ้าทรงบรรจงแต่งแต้มให้โลกมนุษย์..........
ร่างเล็กๆร่างหนึ่งนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่ที่ริมธาร ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มอย่างมีสุข นัยน์ตาสีเขียวแลอ่อนโยนหากแฝงไว้ด้วยแววมุ่งมั่นนั้นมองขึ้นไปยังฟ้ากว้างที่ใสไร้เมฆเด็กน้อยฮัมเพลงหวานเบาๆพลางปล่อยให้แสงแดดอ่อนๆไล้ไปตามผิวกายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่าพลิ้วไหวไปกับสายลม
แล้วเขาก็หันมาเมื่อรู้สึกถึงผู้มาเยือน ก่อนที่จะยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มสดใส
"สวัสดีฮะ"
ร่างเล็กลุกขึ้นยืนบนลำธารตื้นๆ ก่อนที่จะโค้งให้เล็กน้อย
"ยินดีที่ได้พบฮะ ผมชื่อคารม่า และที่นี่คือบ้านของผม....
"......ทุกกลีบใบ ทุกละอองของหยดน้ำ ทุกสรรพเสียง ทุกสิ่งที่นี่คือที่เก็บเรื่องราวของผม ใช่ฮะ มันคือมิราจ ภาพลวงตาหรือเรื่องราวในจินตนาการที่ผมสร้างขึ้น....
"แต่ละมิราจที่อยู่ที่นี่ ผมขอสงวนไว้ว่าทั้งหมดเป็นของผม กรุณาอย่านำคำเฉพาะหรือคอนเซ็ปท์ที่ผมคิดขึ้นมานี้ไปใช้ ผมเป็นเด็กที่หวงของ คุณๆเองก็คงมีอะไรที่หวงกันใช่มั้ยฮะดังนั้น คงไม่ทำอะไรที่เสื่อมเสียเกียรติแบบนั้นหรอกจริงไหม?
"พูดซะซีเรียส ก็เผื่อไว้ก่อนน่ะฮะ เพราะใบไม้หลายใบของผมเคยโดนขโมยมาแล้ว และผมไม่อยากเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีก..........
"มิราจที่จะใส่ในนี้ ส่วนมากเป็นฟิคภาษาไทยฮะ อาจจะมีภาษาอังกฤษมาบ้าง เพราะหลังๆผมก็มีทำฟิคภาษาอังกฤษอยู่เช่นกัน ศัพท์ไม่ยากหรอกฮะเพราะผมยังไม่เก่งดี ยังไงก็ลองอ่านๆดูนะฮะ ,,' ',,
"อ้อ คำเตือนเล็กน้อยฮะ ... หลายเรื่องในนี้อาจจะมีการดอง - -+ (ยังจะเก๊กอีก)
เด็กน้อยหัวเราะเบาๆ "ก็ดูสิฮะ ละอองแห่งมิราจมากมายขนาดนี้ ขนาดน้ำลำธารเดียวยังต้องแบ่งกัน ผมคนเดียวก็ต้องค่อยๆเพิ่มเติมเรื่องโน้นบ้างนี่บ้างสิฮะ...
"อีกเรื่องนึงก็... บางเรื่องมันวาย บางเรื่องก็ซีเรียส ผมจะมีคำเตือนอยู่ที่ต้นเรื่องฮะ"
จบประโยค คารม่าก็เดินไปยังที่หินก้อนเดิมที่นั่งอยู่ในคราแรก ก่อนที่จะค่อยๆนั่งลงโดยไม่ใส่ใจปลายเสื้อรุ่มร่ามตัวยาวที่จุ่มลงไปในน้ำ
"ยังไงก็ตาม ขอให้สนุกกับมิราจของผมนะฮะ.........."
แก้ไขเมื่อ 8/11/2547 16:44:38
